بسم الله ...

روایات هایی در مورد  لعن کردن ( برائت یا تبری )  1  ( + )

روایات هایی در مورد  لعن کردن ( برائت یا تبری )  2  ( + )

1) امام رضا علیه السلام فرمودند: کمال و نهایت دین در ولایت ما و برائت از دشمنان ماست. (بحارالانوار ج27ص58)

2) شخصي به امام صادق علیه السلام عرضه داشت: همانا شخصی است که محبت شما را در دل دارد اما در برائت از دشمنان شما ضعیف است. امام صادق علیه السلام در پاسخ فرمودند: دروغ میگوید کسی که گمان می کند دوستدار ماست اما از دشمنان ما برائت نمی جوید. (السرائر ج3ص640 - بحارالانوار ج27ص57)

3) امام صادق علیه السلام فرمودند: هر کس در کفر دشمنان ما (اهل بیت علیهم السلام) و کسانی که به ما ظلم کرده اند شک کند او خود کافر است. (بحارالانوار ج2 ص337)

4) امام صادق علیه السلام فرمودند: كسي كه نفهمد و نشناسد آن‌چه را كه بر ما وارد شد و از ظلمي كه بر ما روا شد و حقي كه از دست ما رفت و... پس او شريك با ظالمين است. (عقاب الاعمال صدوق: باب عقاب ناصب، حديث 6 ـ بحارالانوار: ج 8، ص 336 و ج 27، ص 55، حديث 11.)

5) اميرالمؤمنين(عليه‌السلام) فرمود: والله اگر اين امت روي خاك بايستند با پاي برهنه در حالي كه بر سر خود خاكستر ريخته باشند و گريه و زاري كنند و بر كساني كه آن‌ها را گمراه كرد‌ه‌اند و راه خدا را بسته‌اند و مردم را به سوي جهنم خوانده‌اند؛ لعنت كنند باز اين امت در لعن و بيزاري كم كاري كرده‌اند. (بحار الانوار ج30 ص 126)

6) در روايت آمده است: مرد خياطي دو پيراهن نزد امام صادق(عليه‌السلام) آورد و عرض كرد: من هنگام دوختن يكي از اين دو پيراهن صلوات بر محمد و آل محمد مي‌فرستادم و هنگام دوختن ديگري لعن بر دشمنان محمد و آل محمد(صلي الله عليه و آله) مي‌فرستادم. شما كداميك را اختيار مي‌نماييد؟ امام صادق(عليه‌السلام) پيراهني را كه با ذكر لعن دوخته شده بود انتخاب نمودند و فرمودند: من اين پيراهن را بيشتر دوست دارم. (امارة الولاية: ص 51 ـ و تعليقه شفاء الصدور: ج 2، ص 48)

7) شيخ ابوالحسن مرندي از شيخ حر عاملي صاحب وسائل شيعه(رحمة‌الله‌عليهما) نقل مي‌كند: اميرالمؤمنين(عليه‌السلام) در حال طواف كعبه بود مردي پرده خانه كعبه را گرفته و صلوات بر محمد و آل محمد(صلي الله عليه و آله) مي‌فرستاد، حضرت بر او سلام نمود. بار دوم حضرت او را ديدند ولي سلام نكردند. آن مرد عرض كرد يا اميرالمؤمنين! چرا اين بار به من سلام ننموديد؟ حضرت فرمود: نخواستم تو را از ذكر لعن كه اين بار مي‌گفتي باز دارم. چرا كه لعن از صلوات بر محمد و آل محمد(صلي الله عليه و آله) بالاتر است. (مجمع النورين و ملتقي البحرين: ص 208.)

8) نبي اكرم(صلي الله عليه و آله) به اصحابش فرمودند: اي بنده خدا دوست بدار به خاطر خدا و دشمن بدار به خاطر خدا و دوست بگير به خاطر خدا و دشمن بگير به خاطر خدا؛ پس به درستي كه به ولايت خدا به كسي نمي‌رسد مگر از اين راه و كسي طعم ايمان را نمي‌چشد اگر چه نماز و روزه زياد به جا آورد مگر از راه تولي و تبري و امروز بيشترين دوستي‌ها و دشمني هاي مردم به خاطر دنياست و اين دوستي و دشمني‌ دنيايي ذره‌اي پيش خداوند تعالي ارزش ندارد.

راوي عرض كرد: چگونه بدانم دوستي و دشمني من به خاطر خداست؛ دوست خدا كيست تا او را دوست بدارم و دشمن خدا كيست تا او را دشمن بدارم؟ پيامبر اكرم(صلي الله عليه و آله) به سوي مولاي ما اميرالمؤمنين علي بن ابيطالب (عليه‌السلام)  اشاره فرمودند و فرمودند آيا علي را مي‌بيني؟  راوي گفت: بله.

پس فرمودند: دوست بدار دوست علي(عليه‌ السلام) را چون دوست علي(عليه‌السلام) ولي الله است و دشمن بدار دشمن علي(عليه‌السلام) را چرا كه دشمن علي(عليه‌السلام) عدوالله است .سپس در ادامه فرمودند: دوست بدار دوست مولا علي را هر چند آنكه قاتل پدر و فرزندان تو باشد و دشمن بدار دشمن مولا علي را هر چند او پدر و فرزندانت باشند.(علل الشرايع: ج 1، باب 119)

9) ابوحمزه ثمالی نقل می کند که امام سجاد علیه السلام فرمودند: هر که جبت و طاغوت را هر روز یک مرتبه لعن کند خدای تعالی هفتاد هزار هزار (هفتاد ملیون) حسنه برای او بنویسد وهفتاد هزار هزار گناه از او محو کند و هفتاد هزار هزار درجه او را رفعت بخشد و هر که در شب یک مرتبه آن دو (جبت و طاغوت) را لعن کند همین ثواب در نامه عملش نوشته شود.

ابوحمزه گوید: بعد از شهادت امام سجاد علیه السلام خدمت مولایم امام باقر علیه السلام شرفیاب شدم و عرض کرد: مولای من! حدیثی است که از پدر بزرگوارتان شنیده ام. فرمودند: بگو. و من حدیث را برای حضرت خواندم. حضرت فرمودند: بله. ای ثمالی آیا دوست داری که من هم بر آن بیفزایم؟ عرض کردم: آری ای مولای من. حضرت فرمودند: هر کس که آن دو را یک مرتبه لعن کند در هر صبحگاهان هیچ گناهی برای او نوشته نمیشود در آن روز تا اینکه شب هنگام را درک کند و هر کس شب را سپری کند و آن دو را لعن کند برای او گناهی نوشته نمیشود در آن شب تا اینکه صبح را درک کند.

ابوحمزه گوید: بعد از شهادت امام باقر علیه السلام خدمت مولایمان امام صادق علیه السلام شرفیاب شدم و عرضه داشتم: حدیثی است که از پدرتان و جدتان شنیده ام. حضرت فرمودند: بگو آن را ای ابا حمزه. من نیز حدیث را برای حضرتش خواندم. حضرت فرمودند: حق است ای اباحمزه و فرمودند: و هزار هزار (یک میلیون) درجه بر او افزوده می شود. سپس فرمودند: همانا که خدا وسعت دهنده و بخشنده است. (شفاء الصدور ج2ص378)

10) مـحـمـد بـن مـنـصـور گويد: از عبد صالح (امام موسى بن جعفر عليه السلام ) درباره قـول خـداوند که می فرماید: بگو پروردگار من همه كارهاى زشت را، آنچه عيانست و آنچه نهانست را حـرام كـرده. (آیه33سوره اعراف) پـرسـيـدم. فـرمـود: براى قرآن ظاهرى است و باطنى ، همه آنچه را خدا در قرآن حرام كرده ظاهر قرآن است و باطن آن پيشوايان جورند و همه آنچه را خـداوند در قـرآن حـلال فـرموده ظاهر قرآنست و باطن آن پيشوايان حق (اهل بيت عليهم السلام) هستند. (اصول كافى جلد 2 صفحه 202 روايت 10)

11) امام صـادق عـليـه السـلام فرمودند كه رسول خدا (ص ) فرموده است : هـرگـاه پـس از مـن اهـل ريـب و بـدعـت را ديديد بيزارى خود را از آنها آشكار كنيد، و بسيار بـه آنـهـا دشـنـام دهـيـد، و دربـاره آنـها بـد گـوئيـد، و آنـهـا را بـا بـرهـان و دليـل خـفـه كـنـيـد كه نتوانند در دل مردم القاء شبهه كنند و نتوانند بفساد در اسلام طمع كـنـنـد، و در نـتـيـجـه مـردم از آنـهـا دورى كـنند و بدعتهاى آنها را ياد نگيرند، و خداوند در بـرابـر ايـن كـار بـراى شما حسنات و درجات بنويسد و درجات شما را در آخرت بالا برد. (اصول كافى جلد 4 صفحه :83 روایت 4)

12) سليمان اعمش نقل مي كند از امام صادق علیه السلام که ایشان از پدرانشان از امیرالمومنین نقل فرمودند که حضرت فرمودند: رسول خدا صلی الله علیه و اله به من فرمود: یاعلی ! تو امیر و مقتدای مومنان و امام پرهیزگاران هستی. یا علی ! تو آقا و سرور اوصیا و به ارث برنده دانش پیامبران, و در جایگاه صدیقین بهترین, و در میان پیشتازان برترین هستی. یا علی ! تو همسر سیده و سرور زنان جهان و جانشین بهترین پیغمبر از پیغمبران خدا هستی. یا علی ! تو مولای اهل ایمان و حجت خدا بعد از من بر تمام مردمان هستی. کسی که تبعیت کند از تو بهشت از برای اوست و هر کس با تو دشمنی کند مستوجب آتش و دوزخ است.

یا علی! قسم به آن کسی که مرا به نبوت مبعوث کرد و مرا بر تمام مردم برگزید اگر بنده ای از بندگان خدا هزار سال عبادت حق تعالی را کرد از او پذیرفته نمیشود مگر این که همراه با ولایت تو و ولایت امامان از فرزندان تو باشد. و ولایت تو هم پذیرفته نمیشود مگر این که همراه با برائت و بیزاری از دشمنان تو و دشمنان امامان از فرزندان تو باشد. و جبرائیل مرا به این امر خبر داده است: "هر کس می خواهد ایمان بیاورد و هر کس می خواهد کفر ورزد" (کهف/29) (بحارالانوار ج27ص63ح22)

13) ابوحمزه ثمالی گوید امام محمد باقر علیه السلام فرمودند:ای اباحمزه ! همانا کسی (واقعا) بندگی خدا را می کند که شناخت به او داشته باشد. واما کسی که شناخت به او ندارد مانند کسی است که عبادت و بندگی غیر او را می کند این چنین که مخالفین را در گمراهی می بینی.

ابوحمزه می گوید عرض کردم: خدا امور شما را اصلاح فرماید معرفت و شناخت خدا چیست ؟ حضرت فرمودند: شناخت خدا و معرفت به او چنین است که در پیروی از امیرمومنان علی علیه السلام و اقتدا به او و پیشوایان هدایت(امامان) بعد از او, و برائت و بیزاری از دشمنان ایشان به سوی خدا, تایید و تصدیق خدا و رسول ص را بکند.

ابوحمزه می گوید: عرض کردم خدا امور شما را اصلاح فرماید چه عملی را انجام دهم تا حقیقت ایمان را در خود کامل کنم؟

حضرت فرمودند: دوستی کن با دوستان خدا و دشمنی کن با دشمنان خدا و با راستگویان باش همانطور که خدا تو را امر فرمود. (کونوا مع الصادقین)

ابوحمزه گوید عرض کردم: دوستان چه کسانی هستند؟ حضرت فرمودند: دوستان خدا حضرت محمد رسول خدا ص و علی و حسن و حسین و علی بن حسین علیهم السلام پس امر منتهی به ما میشود و سپس به سوی فرزندشان جعفر علیه السلام اشاره نمود و فرمودند: پس هر کس که دوست بدارد ایشان را همانا دوستدار دوستان خداست و با راستگویان است. همانطور که خدا به او فرمان داده است.

ابوحمزه گوید: عرض کردم خدا امور شما را اصلاح فرماید, دشمنان خدا چه کسانی هستند؟ حضرت فرمود: چهار بت هستند. عرض کردم: چه کسانی هستند؟ فرمودند: ابوالفصیل و رمع و نعثل و معاویه (ابوبکر و عمر و عثمان و معاویه) و هر کس که متدیّن به دین آنها باشد. پس هر کس که با آنان دشمنی کند همانا با دشمنان خدا دشمنی کرده است. (بحارالانوار ج27ص57ح16)

14) امام صادق علیه السلام فرمودند: پدرم علیه السلام برایم روایت فرمود از پدرش علیه السلام و او از جدش رسول خدا صلی الله علیه و اله که فرمودند:  هر کس ناتوان است از یاری کردن ما اهل بیت ع پس در تنهایی و خلوت لعن کند دشمنان ما را. که در آن صورت ملائکه او را مساعدت کرده و کسی را که او لعنت کرده لعنت می کنند. و برای او ستایش و دعا می کنند و می گویند: خدایا درود بفرست بر این بنده ات که آنچه را که در توانش بود تقدیم کرد و اگر بیش از این هم می توانست انجام می داد. پس از جانب حق تعالی ندا می رسد که: اجابت کردم دعای شما را وصدای شما را شنیدم. و درود فرستادم به روح آن عبد در بین ارواح و او را از برگزیدگان و نیکان قرار دادم. (تفسیر امام حسن عسکری علیه السلام ص47رقم21 – مستدرک الوسائل ج4ص410رقم3 – بحارالانوار ج27ص223ح11)

15) امام صادق علیه السلام فرمودند: طلحه و زبیر کسی را نزد امیرالمومنین علیه السلام فرستادند که: تو نسبت به ما پرده دری کرده ای و ما را نفرین می کنی! این چه کاری است؟ از تو-که از شجاعان عرب هستی- انتظار نداشتیم که لعن بر ما را درن خود قرار دهی! فکر می کنی با این کار ما را شکست داده ای؟ حضرت در جواب فرموند: چرا از لعن و نفرین من فراری هستید؟ هر برهه ای اقتضای نوعی از برخورد را دارد. (یعنی در میدان جنگ با شمشیر و الان با لعن و نفرین با شما مبارزه کرده و دشمنی خود را اظهار می کنم و در واقع لعن و نفرین نوعی مبارزه محسوب می شود.) (اصول کافی 1/343, بحارالانوار 32/128)

16) امام حسن عسگری روایت شده است که: شخصی خدمت امام صادق علیه السلام عرض کرد: ای پسر پیامبر ! من از یاری شما ضعیف و ناتوانم و تنها کاری که از من بر می آید بیزاری از دشمنان شما و لعن و نفرین آنهاست. حالِ مرا چگونه ارزیابی می فرمایید؟ حضرت در پاسخ فرمودند: پدرم از پدرش و او از جدش پیامبر روایت فرمودند: کسی که قدرت بر یاری ما را نداشته باشد و در نمازها به دشمنان ما لعن کند خداوند صدای (لعن) او را به همه فرشتگان از زمین تا عرش می رساند. آنها نیز با این شخص هم صدا شده و در لعن با او همکاری کنند. و سپس او را دعا نموده, گویند: خداوندا ! درود فرست بر این بنده ات که (در یاری اهل بیت علیهم السلام) آنچه در توان داشت بذل نمود, و اگر بیش از این توان داشت کوتاهی نمی کرد. آنگاه از جانب خدای تعالی خطاب آید: (ای فرشتگان!) نیایش شما را شنیده و دعایتان را مستجاب کردم. و از بین ارواح بر روان این بنده رحمت فرستاده و او را نزد خود از برگزیدگان و نیکان قرار دادم. (ارشاد القلوب 2/426, مستدرک الوسائل 4/410, بحارالانوار 27/222 و 30/5 و 89/252)

17) امام کاظم علیه السلام فرمودند: خوشا به حال شیعیان ما! آنهایی که در زمان غیبت قائم آل محمد صلی الله علیه و اله به ریسمان ولایت چنگ زده, بر ولایت ما برائت از دشمنان ما ثابت قدم باشند. آنها از ما هستند و ما نیز از آنهاییم ما را به امامت پذیرفته اند و ما آنها را به شیعه بودن قبول کرده ایم. پس خوشا به حال آنها به خدا سوگند آنها در روز قیامت همراه ما و در درجه ما خواهند بود. آری خوشا به حال آنها به خدا سوگند آنها در قیامت در درجات ما همراه ما هستند. (کفایة الاثر ص269, کمال الدین 2/361, بحارالانوار 51/151)

18) امام صادق علیه السلام فرمودند: اگر روزی پیش آمد که پیشوا و امام از اهل بیت علیه السلام از چشم شما ناپدید گردید, آنهایی که دوست داشتی (و مامور به محبت آنها بودی) دوست بدار و آنهایی که دشمن و مبغوض داشتی دشمن بدار. و بر ولایت خود نسبت به موالیان خویش (اهل بیت علیه السلام) ثابت قدم باش و هر صبح و شام منتظر فرج باش. (الغیبة شیخ نعمانی ص158, بحارالانوار 52/123)

19) امام صادق علیه السلام فرمودند: دوستی اولیای پروردگار واجب و بیزاری جستن از دشمنان اولیای خدا نیز واجب است. بیزاری از کسانی که به آل پیامبر ص ظلم نمودند و نسبت به آنان پرده دری کردند. فدک را از حضرت فاطمه سلام الله علیها گرفتند و او را از ارث محروم داشتند و حقوق او و همسرش را غصب نمودند. و برای آتش زدن خانه حضرت فاطمه سلام الله علیها همت گماردند و ظلم به آنها را پایه ریزی کردند و سنت رسول الله ص را تغییر دادند واجب است.